Tag Archives: Lippit

Electric Animal

electric animal, toward a rethoric of wildlife
akira mizuta lippit

p. 18 onderaan: mourning and melancholia:

ontwikkelingspsychologie en anthropologie spreken van een vorm van rouw die voortkomt uit de scheiding/het afscheid van respectievelijk het narcistische/heel (infantiele) met de andere het ontstaan van ‘the Self’ en anderzijds het verwerven van de autonomie van de mens tav het dier en het zich dus onderscheiden ervan.

een pathologische vorm van deze rouw (dat een normatief proces is) is de onvolledige vorm van rouw mn. de melancholie. deze uit zich door het verloren object met grote dubbelzinnigheid te bejegenen; enerzijds is er sprake van een vorm van identifiactie maar evenzeer een sterke vorm van vijandigheid, lees: sadisme.

in dit licht zijn dierenoffers melancholische rituelen die de oorsprong van de mensheid herhalen. ze doen dienst om de oorspronkelijke identificatie van de mens met het dier te bevestigen en te verloochenen, en te overwinnen.

-> opmerking: is ‘de jacht’ een ritueel, en kan ook het birdwatchen een soort jachtritueel genoemd worden? waarbij het identificeren, het determineren een toeëigenen is, een doodmaken.. het vogels-spotten als continuë herhaling van de vermenselijken, het ‘opgaan in’ (bv. de wandeling) en het doden en loslaten of afbreken van de eenheid door het een naam te geven (in een taxonomie onder te brengen, ((taxidermie?))

het is zeker een vorm van melancholie – robinson crusoë achterna – een mens die dan wel autonoom dan toch meer verbonden met de natuur was. het determineren van vogels en de jachtsport lijken een fundamentele breuk of verlies van de band met de natuur uit te drukken (lees: toe te dekken, te bevestigen, te verloochenen en te overwinnen)

http://www.amazon.com/Electric-Animal-Toward-Rhetoric-Wildlife/dp/0816634866